Κυριακή των Βαΐων ( Ιωάν. ιβ΄ 1 - 18 )

Αρχιμανδρίτης Δημήτριος Πολιτάκης
Ιεροκήρυκας Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης

«Δεν αποθνήσκουν οι Θεοί. Η πίστις αποθνήσκει του αχαρίστου όχλου των θνητών»
( Κωνσταντίνος Καβάφης)

          Σήμερα, Κυριακή των Βαΐων και ο Θεάνθρωπος Ιησούς πορεύεται προς το τέλος της επί γης παρουσίας Του.

Σήμερα, κατά την πορεία Του προς τα Ιεροσόλυμα, αρκετοί είναι εκείνοι που Τον επευφημούν και Τον καλωσορίζουν … «ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

Σήμερα, αρκετοί από αυτούς που έχουν συγκεντρωθεί για να Τον υποδεχτούν έχουν απολαύσει στο παρελθόν τις ευεργεσίες Του, αφού λεπρούς καθάρισε, τυφλούς φώτισε, παράλυτους θεράπευσε, δαιμόνια εκδίωξε και νεκρούς ανέστησε.

Αρκετοί είχαν δεχτεί τις θεϊκές δωρεές Του, όμως αχάριστοι παρέμειναν … «Μάλλον φιλούσιν οι ποιήσαντες ευ τους παθόντας ή οι παθόντες ευ τους ποιήσαντας» όπως σοφά τονίζει ο αρχαίος φιλόσοφος Αριστοτέλης, δηλαδή, «περισσότερο αγαπούν οι ευεργέτες τους ευεργετούμενους παρά οι ευεργετούμενοι τους ευεργέτες» … αφού, έξι ημέρες μετά Τον έστειλαν στο Σταυρικό Μαρτύριο.

Ο Ιησούς βρίσκεται στη Βηθανία, προσκαλεσμένος σε δείπνο μαζί με τον Λάζαρο τον οποίον είχε αναστήσει την προηγούμενη μέρα. Εκεί, βρίσκονται και οι αδελφές του Λαζάρου η  Μάρθα και η Μαρία, αλλά και πολλοί Ιουδαίοι που είχαν πληροφορηθεί την ανάσταση του Λαζάρου και επιθυμούσαν να δουν, να διαπιστώσουν τι ακριβώς συμβαίνει.

Εκεί, βρίσκεται και ο πονηρός Ιούδας που δήθεν ενδιαφέρεται για τους φτωχούς και διαμαρτύρεται έντονα καθώς βλέπει τη Μαρία να πλένει τα πόδια του Κυρίου με το μύρο, χαρακτηρίζοντας σπατάλη το γεγονός.

Ο δόλιος Ιούδας, ο φθονερός και αχάριστος που στο σκοτεινό μυαλό του έχει άλλα σχέδια.

Ο Ιούδας … «το αγνώμον δίποδο» κατά τον Ντοστογιέφσκι.

          Από τη συνάντηση αυτή δεν απουσιάζουν οι δαιμόνιοι αρχιερείς. Οι αείποτε άγριοι και αγροίκοι, οι αχάριστοι και αλαζόνες, οι τυφλωμένοι από τη ζήλεια και το φθόνο εναντίον του Χριστού.

Οι «ευσεβείς» αρχιερείς, που σχεδιάζουν να δολοφονήσουν τον Λάζαρο για να μην υπάρξουν πειστήρια του θαύματος του Κυρίου.

          Ο Χριστός την επόμενη μέρα εισέρχεται στην Αγία Πόλη, στα Ιεροσόλυμα, «ἐπὶ ὄνον καὶ ἐπὶ πῶλον υἱὸν ὑποζυγίου» και πορεύεται πάνω σε άνθη και βαΐα των φοινίκων με το πλήθος να ζητωκραυγάζει, να χαίρεται και να πανηγυρίζει … «ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

          Οι άρχοντες ταράζονται, τρομοκρατούνται από τα γεγονότα των ημερών. Πιστεύουν ότι θα χάσουν την εξουσία τους και τα προνόμια που απολαμβάνουν.

Ο θυμός και ο φθόνος εναντίον του Χριστού κυριεύει την ύπαρξή τους, γιʼαυτό προσπαθούν με κάθε τρόπο να μεταστρέψουν το λαό σε όχλο ώστε από τα «ὡσαννά» να ακουστεί το απαίσιο «σταύρωσον».

Ο λαός δεν έχει διάθεση να εμβαθύνει στην ουσία των γεγονότων, γιʼαυτό και παρασύρεται με μεγάλη ευκολία και αδιαφορεί ακόμη και για τους λόγους των Προφητών που έχουν προειδοποιήσει για την είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα.

          Τα σχέδια των ανθρώπων οδηγούν στο θάνατο, όμως ο θάνατος ηττήθηκε και το Πάσχα ήρθε! Η Ανάσταση δεν αποτελεί ανάμνηση. Η Ανάσταση πραγματοποιήθηκε, είναι γεγονός.

Η δύναμη της αγάπης νίκησε το σκοτάδι και ο θάνατος θανατώθηκε, γι’αυτό ο Κύριος δίνει την εντολή … «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω!». Μία εντολή που αποτελεί και φανερώνει τη δύναμη της αγάπης του Θεού, τη Ζωή, την Αλήθεια, το Φως και την Ανάσταση.

Μία δύναμη που θα μετατρέψει τον άνθρωπο σε φως, ένα «φως ανέσπερο στις γειτονιές του κόσμου» κατά την ποιητική γραφίδα του Γιάννη Ποταμιάνου, (Η Ανάσταση).

          Φίλοι μου ...

Σήμερα, ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας παρουσιάζει τα γεγονότα με το δικό του μοναδικό τρόπο και μας προετοιμάζει για το μεγάλο γεγονός της λαμπροφόρου Αναστάσεως.

Σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, έρχεται στο νου μας ο στίχος ενός ποιήματος του μεγάλου Κωνσταντίνου Καβάφη … «Δεν αποθνήσκουν οι Θεοί. Η πίστις αποθνήσκει του αχαρίστου όχλου των θνητών».

Αχάριστοι και αγνώμονες παρέμειναν οι άνθρωποι, δυστυχισμένοι, όχλος θνητών που «δεν δίνουν τʼΑγγέλου τους νερό … αφού … αυτοί παιδί μου δεν ξέρουν, δεν αγαπούν, ξέρουνε μόνο νʼαπαιτούν» (Μιχάλης Γκανάς, Άψινθος, εκδ. Μελάνι, 2012).

Σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, ο Κύριος μας προετοιμάζει για το Πάθος και την Ανάστασή Του.

Σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, ομολογούμε την πίστη μας σε Εκείνον που εκμηδένισε τη δύναμη του θανάτου. Ομολογούμε την πίστη μας στον Κύριο και Θεό Ιησού Χριστό που μας καλεί να ζήσουμε τη Ζωή που βγήκε από τον Τάφο.

Ομολογούμε την πίστη μας σε Εκείνον που μας έθρεψε με την Αιώνια και Αθάνατη Τροφή, το Σώμα και το Αίμα Του.

Όμως, εμείς αχάριστοι ξανά αφού όξος Τον ποτίσαμε, ενώ Εκείνος … όπως γράφει ο ποιητής Νίκος Γκάτσος, μας έδωσε ροδόσταμο … «σε πότισα ροδόσταμο με πότισες φαρμάκι» (Νίκος Γκάτσος).

Σήμερα, ο Ιησούς Χριστός θα πορευτεί ξανά το δρόμο της θυσίας και του μαρτυρίου ...

Το ερώτημα που τίθεται είναι πως εμείς θα Τον υποδεχτούμε, όχι στα Ιεροσόλυμα, αλλά στην ψυχή και στην καρδιά μας;

Πως θα υποδεχτούμε και με ποιον τρόπο θα δεχτούμε Εκείνον και τους λόγους Του, σήμερα, σε έναν κόσμο ζαλισμένο και τυφλωμένο από τη δήθεν «εξέλιξη και πρόοδο»;

Τι έχει να μας πει και να μας διδάξει σήμερα, Εκείνος που έμπρακτα εφάρμοσε και απέδειξε την άνευ όρων και ορίων αγάπη;

Με ποιον τρόπο θα υποδεχτούμε Εκείνον που έπλασε την κτίση; Τον Ποιητή ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων …

Ας αναρωτηθούμε.